A Greek Abroad

Το 2024 φτάνει στο τέλος του, και η ανασκόπηση είναι αναπόφευκτη. Κοιτάζοντας πίσω, δεν μπορώ να πιστέψω την πορεία που έχω διανύσει. Από ένα φοβισμένο κορίτσι, τώρα βρίσκομαι σε ένα σημείο όπου, ναι μεν παλεύω ακόμα με τις δυσκολίες και τους προσωπικούς μου δαίμονες, αλλά νιώθω περισσότερη αισιοδοξία για το μέλλον.

Για ακόμη μια χρονιά, το θέμα που με ταλαιπώρησε ήταν η μοναξιά.

Έχεις αισθανθεί ποτέ μόνος, ακόμα κι αν βρίσκεσαι ανάμεσα σε κοντινούς σου ανθρώπους; Έχεις επιχειρήσει να κάνεις κάτι μόνος σου, αλλά, βλέποντας παρέες ή ζευγάρια, ένιωσες ακόμα πιο έντονη τη μοναξιά σου, σε σημείο που να θέλεις να γυρίσεις σπίτι και να κρυφτείς στον καναπέ σου;
Όλα αυτά τα έχω νιώσει κι εγώ.

Έχοντας δουλέψει πάνω στον εαυτό μου, έχω καταλήξει σε ορισμένα προσωπικά συμπεράσματα. Αν και φαινόμουν ως ένας σχετικά δυναμικός άνθρωπος, στην πραγματικότητα μέσα μου ήμουν γεμάτη φόβο. Η μοναξιά με πλήγωνε βαθιά, αλλά η σκέψη να ανοιχτώ ή ακόμα και να κάνω πράγματα μόνη μου με τρόμαζε ακόμα περισσότερο. Καινούργια περιβάλλοντα, νέοι άνθρωποι – όλα αυτά μου προκαλούσαν δέος.

Προσπαθούσα πολύ να καταλάβω την πηγή αυτού του φόβου και, μετά από πολλή ανασκόπηση, συνειδητοποίησα κάτι σημαντικό: ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ πραγματικά με αυτά που με ενδιέφεραν. Αν το είχα κάνει, θα είχα βρεθεί σε περιβάλλοντα που θα μου προσέφεραν έμπνευση, φιλίες και την ικανότητα να προσαρμόζομαι. Όμως, αυτή η επιλογή συχνά δεν υπήρχε.

Αυτό με δίδαξε, έστω και υποσυνείδητα, ότι οι δικές μου ανάγκες και επιθυμίες δεν είχαν σημασία- ένα πάτερν που άρχισα να κουβαλάω σε πολλούς τομείς της ζωής μου. Τότε, λοιπόν, καταπιάστηκα με πράγματα που δεν με εξέφραζαν καθόλου, χωρίς να αντλώ από αυτά καμία χαρά ή ικανοποίηση. Η αυτοπεποίθησή μου κατέρρευσε. Δεν είχα φίλους με τους οποίους να μπορώ να συνδεθώ ουσιαστικά ή να κοινωνικοποιηθώ όπως είχα ανάγκη, ούτε καμία σοβαρή πηγή έμπνευσης.

Με λίγα λόγια, ένιωθα στάσιμη. Δεν εξελισσόμουν, και αυτό μου ροκάνιζε την αυτοεκτίμησή μου. Άρχισα να αμφιβάλλω για το αν είμαι ενδιαφέρουσα, παρόλο που πάντα πίστευα ότι είμαι ένας έξυπνος άνθρωπος.

Πώς συνδέεται αυτό με τη μοναξιά; Ένα παιδί που δεν μαθαίνει να κοινωνικοποιείται από μικρή ηλικία σε δραστηριότητες που το ενδιαφέρουν μπορεί να μεγαλώσει με μια «έλλειψη» αυτοπεποίθησης, όπου όταν μεγαλώσει, ως ενήλικας, είναι πιθανό να δυσκολεύεται να βγει από τη ζώνη άνεσής του καθώς φοβάται το άγνωστο και προτιμά τη «μόνωση».

Η φράση που άκουγα συχνά ήταν: «Σιγά, δεν θα γίνεις μπαλαρίνα.»

Αυτή η φράση με έχει στοιχειώσει, κατά μια έννοια. Ήταν η φράση που μου έδειξε ότι δεν έχω καν το δικαίωμα να δοκιμάσω. Αυτή η «απαγόρευση», με πλήγωνε βαθιά και ένιωθα ότι δεν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις που χρειάζονται για να αποδείξω σε κάποιον το μέγεθος της ανάγκης μου.

Από τότε παλεύω συνεχώς με τη σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που πραγματικά θέλω και σε αυτό που «θα έπρεπε» να θέλω, σύμφωνα με τις απόψεις των άλλων.

Όλο αυτό με έκανε να απομονώνομαι. Να αποξενώνομαι από τον εαυτό μου, ενώ μέσα μου σπάραζα για όλα εκείνα τα «μη» που μου στέρησαν να είμαι αυτό που πραγματικά ήθελα ΕΓΩ να είμαι. Δεν ζούσα ελεύθερα. Ζούσα κάτω από τα «μη» των άλλων.

Καμιά φορά, ακόμα και τώρα νιώθω πως είναι αργά για να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Παλεύω με την ιδέα ότι αυτό που πραγματικά θέλω πιθανών να μην πραγματοποιηθεί ποτέ, τουλάχιστον, σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ως ενήλικη πια, ψάχνω να βρω το κουράγιο να αποτινάξω κάθε «μη» που με βάραινε. Όταν μετακόμισα στο Λονδίνο, άρχισα δειλά-δειλά να ασχολούμαι με τις δραστηριότητες που με ενδιέφεραν πραγματικά. Το 2024 όμως, αφιερώθηκα σε εμένα όσο ποτέ άλλοτε. Τότε, ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα να συνδέομαι ουσιαστικά με τον εαυτό μου.

Αν με ρωτάς, φίλους δεν έχω αποκτήσει ακόμα εδώ. Και αυτό είναι κάτι που με πλήγωνε βαθιά. Οι φιλίες μου ήταν πάντα επιφανειακές ή τοξικές. Όμως, από τότε που ξεκίνησα να δίνω σημασία σε αυτά που πραγματικά θέλω, κάτι μέσα μου ηρέμησε. Ένα κενό, άρχισε να κλείνει. Δεν με ένοιαζε πια τόσο το να είμαι μόνη μου.

Ξέρεις γιατί; Γιατί ο καλύτερος φίλος που χρειαζόμουν πάντα, ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός. Απλώς δεν τον είχα γνωρίσει μέχρι τώρα. Εγώ ήμουν αυτός που χρειαζόμουν να συνδεθώ. Να βρω και πάλι τον πυρήνα μου. Να γίνω ο άνθρωπος που γεννήθηκα να είμαι. Don’t get me wrong, έχω πάρα πολύ δρόμο ακόμα να διανύσω, αλλά χαίρομαι έστω και για αυτά τα μικρά βήματα που έκανα προς εμένα.

Αν κι εσύ νιώθεις τη μοναξιά να σε βαραίνει και αναρωτιέσαι το «γιατί», σου προτείνω να κάνεις ένα βήμα προς τον εαυτό σου. Δώσε του την ευκαιρία να τον γνωρίσεις καλύτερα. Μην πιέζεσαι, απλώς ξεκίνα να κάνεις μικρά πράγματα για εσένα, με τον δικό σου ρυθμό.

Ναι, στην αρχή ίσως φανεί δύσκολο, αλλά, πίστεψέ με, στην πορεία θα το λατρέψεις. Και τότε, θα καταλάβεις πως η καλύτερη σχέση που μπορείς να έχεις με κάποιον, είναι αυτή με τον ίδιο σου τον εαυτό. Σου το υπόσχομαι!

Καλή χρονιά σε όλους και ευτυχισμένο το 2025!

Να σε προσέχεις! – V.